Merhaba, ben Roy Disney, Fantasia 2000'in yapım yönetmeniyim.
Bu sesli yorumlarda, Fantasia 2000'in resim ve tasarımına
daha dikkatlice bakmak için, fiImdeki her bir sekansın
yönetmen ve sanat yönetmenlerine mikrofonu uzatacağız.
-Merhaba, adım Don Hahn. -Adım Pixote Hunt.
Ara kısımlardaki yönetmenlik ve sanat yönetmenliği öğelerini konuşacağız.
Bu açılış çekimi "yelkenler" dediğimiz birçok öğe barındırıyor.
Boşlukta süzülen set parçalarını kastediyoruz.
Fantasia için bir geçmiş hissi yaratmak istedik.
O yüzden ilk Fantasia'dan film klipleri kullandık,
hepsi de bu sanal set parçalarına yansıtıldı
ve bunlar daha sonra yere inip Fantasia 2000'in geçeceği
bir konser salonu yarattı.
Don, bunların yelkenlerle uçması gibi harika bir fikir ortaya attı.
Onları katedral gibi yapmak
ama biraz da sihir eklemek istedik. Bunu peri tozuyla yapmayıp
daha sonra orkestranın yanında çalacağı
lamba direklerine dönüşecek olan küçük ışık toplarını bulduk.
Bu, hareket haIindeki büyük yelkenlere biraz doku kattı.
ve Fantasia 2000'in sunumu geliyor.
Bu sahneyi tasarlarken hareketli pastel kullanmak istedik.
Kelvin'in buradaki renkleri tekrar tekrar denediğini biliyorum.
Her sahne için
renklerin doğru olması amacıyla kapsamlı denemeler yaptık.
Bu sahnede sanırım 10 ila 12 pastel boya tabakası gerekti.
Pastellerin farklı seIüIoid fiImIerde üst üste konması,
sonra teker teker baskı levhasında çekilmesi gerekti.
Çoğu kez harap olmuş halde çıktı.
Bunu doğru yapmak için sadece tek şansımız vardı.
Görüldüğü gibi, bu yalnız teknik açıdan değil, renk açısından da bir deney.
Müzik yumuşadıkça,
bir renkten diğerine geçiliyor.
Feature Animation'ın başkanı Tom Schumacher,
bu şekillere daha çok kişilik katmamızı söylemişti.
Başlangıçta tamamen soyuttu.
Tom küçük, pembe karakteri beğendi
ve ona daha çok kişilik katmamızı istedi.
Biz de içine onu koyabileceğimiz daha çok sahne bulduk.
Bence soyut bir parça yapma fikri,
orujinal Fantasia'ya uyum sağlamaya dayanıyordu
çünkü onda da soyut parçalar vardı.
Yeni Fantasia'daki diğerparçalar
burada yaptığımızın aksine, büyük ölçüde hikayeye bağlı.
Biraz tezatIardan bahsedersek,
müzikte çok güçlü bir tezat göze çarpıyor.
Çok küçük bir melodi ama bir savaş ya da güç hakim.
Kelvin'le bunu dinledikten sonra
bu iki güç arasında bir çatışma geliştirdik.
Bunu tasarım, boyama, renk ve dokuda yapmayı denedik.
Bunu yapmanın yollarından biri, pastel boyayla bir parça yapmaktı,
ki bu daha önce animasyonda hiç yapılmamıştı
çünkü bu çizimleri bir baskı levhasının altına koyup
üstüne selüloid filmler koymak çok zor.
Bir de sadece CAPS'ta yapabileceğimiz bir şey yaptık,
o da bu şekillerden yüzlercesini, binlercesini aynı anda
ekranda göstermekti.
Bunu elle yapmak imkansızdı.
CAPS adlı bilgisayar sistemimizde,
çizimleri alıp sisteme tararız
ve tüm karakterlerimizi sistemde boyarız.
Şu an her şey bilgisayara taranmış durumda.
Hala geleneksel arka planlar yapıyoruz
ama artık tüm boyama öğeleri sistemde yapılıyor
ve bu sistemin adı CAPS.
Birçok kişinin, özellikle yeni teknolojilerin
ve bilgisayarların çıkmasıyla, stüdyoda her şeyi
bilgisayarda yaptığımızı düşündüğünü biliyorum.
Burada birçok el çalışması da var. Geleneksel animasyon yaptık,
genelde yaptığımız gibi taslak üzerinde arka planları boyadık.
Baskı silindirine gönderirken pastelin film üzerine oturması için,
havalı boya tabancası ve sünger teknikleriyle
selüloid filmler üzerine de birçok el çizimi yaptık.
Ayrıca pastel boyalarla bir şey yapma fırsatı bulduğumuza sevindim.
Teknolojiden dolayı asla son bir ürün olarak elde edilememişti.
CAPS'ta pastel boya yapıp kullanabiliyoruz.
Müzisyenlerin çoğunun ilk kez çalıyor olması
insanı şaşırtıyor.
-Merhaba, ben Don Hahn. -Ben Pixote Hunt.
Yine ara kısımlarla ilgili konuşmak için döndük.
filmler arasında biraz dinlenme süresi veriyorlardı.
Bir sonraki müzik hakkında da biraz bilgi veriyorlardı.
Deems Taylor adlı bir beyefendi tüm parçaları sunuyordu.
Fantasia'nın bu versiyonunda, klasik müziğin sözcüsü olabilecek
tek bir kişi bulmak zordu.
O yüzden Fantasia 2000'i sunmak için,
dünyanın dört bir yanından bir grup sanatçı ve müzisyen seçmeye
karar verdik.
Bu sanatsal açıdan zordu çünkü kesintisiz bir şekilde
her sekansa girip çıkmak istiyorduk.
O yüzden canlı aksiyona geçerken bir ışık huzmesi
ya da canlı aksiyondan animasyon sekansına geçerken
başlayan bir yağmur göreceksiniz.
Bu da kendi içinde bir zorluktu.
Bu çekimin ilginç yanı,
Steve Martin'in, orkestranın ve Itzhak Perlman'ın çekimlerinin
farklı günlerde yapılmasıydı.
Hepsini aynı gün
aynı şehirde, aynı yerde toplayamadık.
O yüzden Steve hepsinden çok daha sonra, Los Angeles'ta çekildi.
Orkestra 1998'in Cadılar Bayramı'nda çekildi.
Itzhak Perlman ise New York'ta çekildi.
yarattığı mucizeyle hepsi birleştirildi
ve aynı anda aynı yerdeymiş gibi gösterildi.
Merhaba, ben Hendel Butoy.
Pines of Rome sekansını yönettim.
Ben Dean Gordon. Pines of Rome sekansının sanat yönetmeniydim.
Pines of Rome'u başlatan müziğin ilk notaları
bir patlama gibi, bir roketle havaya fırlatılıyormuşsunuz gibi hissettiriyor.
Bu ilk notaları duyar duymaz,
insanın sadece uçmak,
koşmak, sıçramak ve havaya zıplamak istediğini düşündüm.
Bu soyut fikirden yola çıkarak,
bu parçanın verdiği uçma hissine ilişkin bir şey aramaya başladık.
Ne olacağını tam olarak bilmiyorduk ama uçmakla ilgili
düş gücümüzde canlandırabileceğimiz her şeyi aramaya koyulduk.
Böylece birçok sanatçıya, aslında birkaç sanatçıya
birkaç taslak çizimi yaptırdık.
Ben de bazı çizimler yaptım.
Sonra hepimiz çizimlerimizi bir panoya astık
ve içlerinde bir tanesi, bir balina çizimi göze çarptı.
Gerçek bir balina değil, buluttan bir balinaydı.
Birçok bulut kümesinin ortasındaydı.
Daha önce hiç görülmemiş bir şeye benziyordu.
Eşsiz ve özel bir şeydi. Şöyle düşündük:
"Bu tek çizimi alıp bundan bir şey çıkarmaya çalışsak nasıl olur?"
Böylece sanatçılar yine işe koyuldular.
Ben de küçük Post-it kağıtlarına, uçan balinalarla
ne yapabileceğimize dair minik çizimler yapıyordum.
Burada ne yapabileceğimize dair fikirler üretiyordum.
Alelacele ortaya bir şey çıkardık
ve bir yönetim toplantısı yaptık. Roy Disney de oradaydı
ve sanırım Pines of Rome ile ilgili ilk sözlerimiz şöyleydi:
"Uçan balinalar hayal edin."
Herkes yüzümüze bakıp "Peki" dedi.
Sonra müziği çalarken
çeşitli yerlerde ne olabileceğinden bahsetmeye başladık
ve küçük küçük temel hikaye çizimleri oluşturduk.
Daha sonra bu fikir herkesin aklına yattı.
"Bu eşsiz bir şey. Bu daha önce hiç görmediğimiz
"ve denemediğimiz özel bir şey
"ve müziğin hayal gücüyle
"ve gidişatıyla bağdaşıyor."
Bu fikir işte böyle gerçekleşti.
Kuzey ışığı, sahnenin renklendirilişi sayesinde göze çarpıyor.
Son derece sınırlı bir renk aralığı kullandık.
Bölüm boyunca mavi ve yeşil tonları hakim.
Her şey oldukça gerçekçi biçimde renklendirildi.
Kuzey ışığı, yumuşak, parlak ve hareketli olan tek öğelerden biri
ve ona özel olarak ekstra bir renk, macenta kattık.
Ve her şeyin arasında çok hoş biçimde göze çarpıyor.
Her Fantasia parçasında olduğu gibi, bu parçayı yapmanın en eğlenceli yanı,
müzikte, aksiyonla eşleştirebileceğiniz
o küçük anları aramaktı.
Mağaradalarken ve küçük buz parçaları düşerken
çalan küçük bir piyano melodisiyle
aksiyon eşleştirilebilir.
Aynı şey, baIinaIarın bakması, dönmesi
ya da kesmemiz gerektiğini bize anlatan hareketlerde yapılabilir.
Ara sıra hareketli ritimde kesmeyi denememiz gerekti
ama genelde kesim için tercihimiz düşük ritimli yerlerdi.
En eğlencelisi buydu, müziğe bakıp
orkestrayla oturmak
ve eşleştirilebilecek bir aksiyonu
hangi noktalarda bulabileceğimizi çözmeye çalışmaktı.
Çünkü bunu başardığımız anda,
seyirci ikisini bir arada seyrettiğinde,
önce aksiyonun yapıldığını,
müziğin ise bu parça için bestelendiğini hissedebilir.
Bu, bir sihirbazın numarası gibidir.
Nasıl yaptığını tam olarak anlamazsınız
ama eşsiz bir şey başarmıştır.
Her şey müzikle başladı.
Müziğin yükseliş ve inişlerini kaydettiğin
bir müzik şiddeti çizelgesi yaptığını hatırlıyorum.
Projeye başladığımda bana o çizelge gösterildi.
Görsel olarak onu takip ettik
çünkü müzik canlandıkça renkler de canlanıyor.
Müzik ağırlaştıkça renkler de ağırlaşıyor.
Başından sonuna dek o şiddet çizelgesini izledik.
Doğru.
Bu işte çalışmanın en güzel yanlarından biri de
Chicago'ya gidip
orada James Levine'i orkestrayı yönetirken izleyebilmek
ve müziği nasıl yönettiğini
ve müziğin nasıl çalındığını dinlemekti.
Başlangıçta hakim olan fikir,
animasyon ve bilgisayar grafiği teknolojisi çok yeni olduğundan,
deneyimli 2 boyut animasyoncularının
yardımına ihtiyacımız olacağıydı.
Böylece filmin
en azından üçte birinin animasyonunu
geleneksel iki boyutlu animasyon şeklinde yaptık.
Geleneksel animasyoncular tarafından kurşun kalemle animasyon yapıldı.
Amaç, yavru balinalarla anne ve baba balinanın
hareketlerini ve verdikleri hissi elde etmekti.
Ve kurşun kalemle yaptığımızda her şey gayet güzel oldu.
Böylece hepsini montajladık ve her şey yerli yerine oturdu.
Daha sonra "Pekala, çok güzel,
"şimdi bunu CGl animasyoncularına verebiliriz.
"Tek yapmaları gereken, üstünden geçip
"kurşun kalemle yapılanı birebir yapmak" diye düşündük.
Ama bunu yaptıklarında öğrendik ki,
kurşun kalemle yapılan bir şeyi CGl'a aktarmaya çalıştığınızda,
her zaman düşündüğünüz şekilde aktaramıyormuşsunuz.
CGl animasyoncuları iki boyutlu animasyonu
kendi çalışmalarına aktarmaya çalıştıklarında,
her şey biraz daha hızlı hareket ediyor
ve daha hafif duruyordu.
Böylece geri dönüp
balinalara ağırlık katmak ve buradaki dünyada
biraz daha inanılır kılmak için onları yavaşlatmak zorunda kaldık.
Okyanustaki gerçek balinalara baktığınızda,
çok hızlı hareket ettiklerini görürsünüz,
özellikle de sudan çıkarken ve yeniden dalarken.
Canlı aksiyon filmlerde bile
bu tip sahneleri, biraz daha ağırlık katmak için
yavaş çekimde gösterirler.
Biz de bunları yavaşlattığımızda
inandırıcılık ve ağırlık hissinin daha yüksek olduğunu gördük
ama yine de doğal ve normal biçimde hareket ediyorlarmış gibi görünüyor.
Yavaş çekim gibi görünmüyor ama biraz daha ağır duruyor.
ZorIukIardan biri de, baIinaIarın
su yüzeyini yardıkları anları, olabildiğince doğal göstermekti.
ve muhtemelen bilgisayarla oluşturulmuş
bu üç boyutlu balinalarla bu mümkün olmazdı.
Efektlerle güzel uyum sağladı,
bir nevi sudan çıkmaları arasında bir bağlantı oldu.
Evet, bence aralarındaki geçiş...
-Onları birbirine harmanladı. -Evet.
Biz de suyu üç boyutlu yapmaya karar verdik.
Tamamen su etkileşimi için yazılmış bir programa ihtiyacımız vardı.
Balinalar yüzeyi her yardığında,
yüzeyi yardıkları yerden yayılan
bir su halkası olması gerekiyordu.
Ama ikisini harmanlamaya yardımcı olan şey,
üç boyutlu balinayı üç boyutlu yüzeyle birleştirmek için
onun üzerine yapılan el yapımı efektlerdi.
Çünkü balinalar yüzeyi yararken
üstlerinden sular süzülür.
Sürüyü yapmak için,
önce balinaların sergileyeceği beş farklı davranışın animasyonunu yaptık.
Bir balina biraz daha hızlı yüzecekti.
Diğeri sadece süzülecek ve pek fazla dolaşmayacaktı.
Bir diğeri ise yüzgeçlerini ve kuyruğunu biraz oynatabilirdi.
Sonra bu beş farklı davranışı alıp
genel sürü düzenine nasıl yerleştireceğimizi tasarlamaya çalıştık.
Yani bu balinaların her birinin birçok kopyasını mı çıkardınız?
Evet. Sürünün arasına serpiştirecektik.
Sürünün nasıl bir araya getirileceğinin tasarımı,
öncelikle düzenleme bölümüyle çalışılarak ortaya çıkarıldı.
Düzenlemeciler arka plan düzenini
ve arka planların nasıl hareket edeceğini çıkardı.
Sürünün nasıl ilerleyeceğinin şeklini çizdiler.
Sonra bilgisayar animasyonu olmadan kurşun kalem denemesi yaptık.
Ama sonra bilgisayar animasyonu bittiğinde,
öncelikle kutu şekilleri kullandık.
Evet, gökyüzünde ilerleyen kargo konteynerleri gibiydiler.
Evet. Böylece doğru şekilde kullanıldığından
ve yeterince inanılır olduğundan emin olmak için
o hareketi izledik.
Sonra beş farklı balina davranışını alıp
sahnede hareket ederlerken doğal dursun diye
rastgele dağıttık, sahneye serpiştirdik.
Yazılımın öyle bir yazılması gerekiyordu ki,
balinalar birbirlerine çarpmamalı, üst üste binmemeli
ya da birbirlerinin içinden geçmemeliydi.
Yazılımın kodunu öyle bir yazmaları gerekiyordu ki,
birbirlerine yaklaştıklarında,
ya birbirlerini es geçecek ya da yön değiştireceklerdi.
Evet, yazılıma bir tür kaçınma hareketi eklendi.
Bunu Aslan Kral'daki kaçışma sahnesi için de geliştirmişlerdi.
Biz sürüyü ve balinaları yaparken,
Aslan Kral'da antilop sürüsünün kaçışması yapılıyordu.
Bu ikisi aynı anda ama birbirlerinden
tamamen ayrı yapılıyordu.
Çalışırken birbirimizin çalışmalarını görmüştük
ama her filmin kendi ekibi ve sanatçıları vardı
ve hepsi aynı anda bunu geliştiriyordu.
Paylaşımda bulunacak vakit yoktu.
"Siz nasıl yapıyorsunuz?" demek gibi.
farklı teslim tarihleri olduğu için,
ayrı yollar izlemek zorundaydık.
Ama bir şekilde aynı yere vardık.
Farklı filmlerde çalışan iki grup sanatçının
bir işi halledebilmek için
aynı çalışma yöntemini
keşfedebilmesi inanılmaz.
-Merhaba. Ben Don. -Merhaba. Ben Pixote.
Yine ara kısımlarla ilgili konuşmak için döndük.
Piyanoda Ralph Grierson'ın müzik tarzı görülüyor.
Ralph, Rhapsody in Blue'yu çalan asıl piyanist,
bu da Rhapsody in Blue'yu çaldığı asıl piyano.
Onu kiralama şirketinden alıp sahneye getirttik.
Amacımız, orijinal bir görünüm ve piyano sesi olması
ve Ralph'ın rahat etmesiydi.
Elbette bu parçayı muhteşem sanatçı Quincy Jones sunuyor.
Quincy bu iş için mükemmeldi
çünkü gerçekten cazın sözcüsü olan birini istedik.
Quincy, caz ile klasik müzik arasında geçiş yapan
nadir sanatçılardan biri.
Burada Pixote bir set yaratmaya çalışıyordu, biz de yardım ettik
ve yelkenlere şu büyük Al Hirschfeld çizimlerini koyarak
seyirciyi, eğer bilmiyorsa,
Al'ın ve ayrıca Gershwin'in
kim olduklarına dair bilgilendirebileceğimizi düşündük.
Burada aynı yelken tasarımlarıyla bir şehir manzarası yaratmak istedik.
Sizi Rhapsody in Blue'ya götürmek istedik
çünkü New York'ta yer alıyor.
Merhaba, ben Eric Goldberg, Rhapsody in Blue'nun yönetmeniyim.
Ben Susan Goldberg, Rhapsody in Blue'nun sanat yönetmeniyim.
Yanımızda, bu parçanın yaratıcı ilham kaynağı Bay Al Hirschfeld var.
Teşekkür ederim.
Parçaya bu şekilde başlamaya karar verdik
çünkü çizgi konusunda bir şey söylemek istiyorduk.
Bu, Manhattan'ı oluşturmak üzere çizilen bir çizgi.
Bence ikimizin arasında
çok memnuniyet verici bir işbirliği oldu
çünkü benim çizgilerim durağandı, seninkiler hareketliydi.
Bence animasyon çizgi filmler bu doğrultuda ilerlemeli.
Bizce çalışmalarınızın hareketsiz şekli, içinde o kadar çok hareket
barındırıyordu ki,
yıllardır animasyona dökülmek için yalvarıyordu.
Animasyona dönüştürülebileceğini fark etmemiştim ama oluyormuş.
Bence çok güzel oldu.
Bu ana karakterIerimizden Duke, caz meraklısı olduğu için
adını Duke Ellington'dan aldı.
Bu sahnede diş macunu tüpünün altına
"Nina" yazdığımızı görebilirsiniz.
Sahi mi? Aa, evet.
Kızınızın adını saçların, kırışıklıkların, neredeyse her şeyin arasına
-gizlersiniz. -Evet, evet.
Orada birkaç yere Nina yazdık.
Doğduğu gün şaka olarak adını yazmıştım.
Bunu iki, üç hafta boyunca yaptım.
Sonra artık komik olmadığını düşünüp bıraktım.
Olmayan yerlerde Nina yazıları falan bulmuşlardı.
Ben de çıkarmaktansa, eklemenin daha kolay olduğunu düşündüm.
Mauro Maressa'nın efektlerle yaptıkları hoşuma gitti.
Buhar bile Hirschfeld buharı gibi duruyor.
Normal çizgi film buharı gibi değil de noktalı bir çizgi olarak yapıldı.
Aslında şöyle bir yorumunuz var:
"Vaktim olduğunda basit bir çizim yaparım.
"Vaktim olmadığında ise karmaşık bir çizim yaparım."
Doğru. Oya işi gibi.
çizgi, bir karakterle ilgili anlatmak istediğiniz her şeyi aktarır.
Karede parlak bir öğe kullanmanın sonuçlarından biri,
lokanta tezgahına bozuk parayı attığında,
bunun gözünüze çarpması
ve bu zavallı adamın kötü durumunun altını çizmesi.
Karakterlerin üzerindeki renkler açısından
yapmaya karar verdiğim şeylerden biri,
onları mavi tonlarında tutmaktı.
Griler giymiş olan sütçü var,
günün sonunu getirmeye çalışıyor.
Çok sıcak, canlı bir mor giymiş olan Duke var.
John Culhane bana bunun anlamını sordu
ve sanırım mor, onun çok insaflı olduğu anlamına geliyor.
Ayrıca çok doğal ten renkleri
-gibi şeyler de kullanmadın. -Evet.
Al'ın çalışmalarında da doğal ten renkleri yok.
karakterIerin üstündeki renkIerin, kişiliklerini yansıtması.
Renk ayrıca görsel olarak duygusal bir tepki de
-yaratıyor. -Evet.
Küçük Rachel'a geliyoruz. Üstünde hep sıcak renkler var,
sadece saç rengi tonu hafif mavi-mor, ten rengi ise mavimsi
çünkü çok sıcak ve sevgi dolu bir karakter.
Annesiyle babası ona bakıp
dikkat etsinler diye canlı renkleri olsun istedim sanırım.
Burada, rengini Don Ernst'ün seçtiği tek bir ayak var.
O da yeşil ayak.
Pembe çoraplar da yapımcımız Don'ın fikriydi.
Evet, bir daha asIa böyle göremezsiniz.
Bu bir Disney çizgi filmi.
Bu bölümün ilginç yanı, sadece bacakların hareket ettirildiği
tek bir çizimin olmasıydı.
Metro karmaşasını ifade etmek için harika bir yol olduğunu düşündük.
Seçtiğimiz su mavisi,
aslında o dönemdeki birçok işyeri binasının içindeki renkti.
Müziğin bu kısmı bize bir şahmerdan sesi gibi geldi.
Evet. Çok güzel düzenlenmiş.
Buradaki çizim ve müzik olağanüstü.
Animasyoncular, her şeyi müziğe uydurmaktan büyük keyif alır.
Hatta birçok şeyi kendileri buldular.
Efekt animasyonlarını da sizin çizimlerinize benzetmeye çalıştık.
Yani dumanların çıkışı ve çizgi çalışması da
sizin durağan olarak çizeceğiniz şekilde yansıtılmaya çalışıldı.
Bir karikatür ya da animasyon çizgi film yapacaksanız,
bence çizgiyle iletişim kurmanız gerekir.
Sanatçının duygusal niyetini ifade eder.
Beş parmaklı ve beş tırnaklı bir kız kuIIanacaksanız,
bir insan kullanın, aynı şey.
Etrafta insan kıtlığı yok.
Model taslaklarında sizden iyi tavsiyeler aldık.
Burada bize söylediğiniz gibi, sizin çizimlerinize benzetmek için
bale öğretmeninin bacaklarını inceltmemiz gerekti.
-Daha az anatomik ve daha stilize. -Aynen öyle.
Anatomik olarak insan şeklini taklit etmeye çalışan
tahnitçilik ve doldurulmuş eşyalardan uzak durun.
Çünkü o şekilde insan kafayı yer bence.
Şu sarı köpek için de tartıştık ama siz kazandınız, haklıydınız.
-Köpek sarı olmalıydı. -Doğru.
Bu sahnede arka planda "E Jiuliano Gymnasium"
yazdığını fark edersiniz. O kişi Emily Jiuliano,
bu sekansta Hirschfeld çizgisini tutturmamızı sağlayan insan.
Rötuş çalışmasıyla, Hirschfeld'ın mürekkepli çizimlerinin
inceliğini ve kalınlığını olağanüstü yakaladı.
Başını oynatmakta zorluk çektiniz mi?
Çektik aslında. Zor bir işti
çünkü sizin George profiliniz çok hafif sağa yatıktı.
Bunu üç boyutta nasıl döndürürsünüz?
Evet, farklı bir sorun. Bambaşka.
Gerçekten öyleydi. Ve yine de çizimlerinize benzetmeliydik.
O sahneyi böldük.
George'un başının ve vücut hareketlerinin animasyonunu yaptık.
Ralph Grierson'ın
piyano tuşlarına basan parmaklarını canlı çektik.
Ardından Gershwin'in parmaklarını, Ralph'ın parmaklarına göre anime ettik
ve yine de çizimlerinize benzetmek için kıvrımlı çizgiler koyduk.
Yani zor bir görevdi...
-Tahmin ederim, evet. -...ama eğlenceliydi.
-O sahnenin animasyonunu sen yaptın. -Ben yaptım, maalesef.
Bence böyle bir parça yaratırken,
bir hikaye anlatabilecek bir müzik parçası seçmek gerek.
Birçok müzik çok tekrarlı
ve devamlı aynı nakaratları yineliyorlar.
Gerçekten zamanda ve uzayda
yolculuk ediyormuş hissi veren böyle bir müzik parçanız yoksa,
çok durağan bir filminiz olur
ve bundan kaçınmak için çok çabaladık.
Görsel öğeler de müzik kadar hikayeyi taşımalı.
Hep Rockefeller Center'ın harika bir ortam olacağını düşündük
ve onu, buradaki herkesin
hayal ve umutlarının saklı olduğu bir yer yaptık.
Hayallerini ve umutlarını, filmin bu kısmında
açığa çıkardık. Bu, isteklerin sekansın başında
ifşa edildiği birçok Disney filminden farklıydı.
Burada, sekansın ortasına koyduk.
sonra neden mutsuz olduklarını anladınız.
Bu dolar işareti sizin esprinizdi.
Güzel oldu.
Yine, Duke'u vurgulayan çok güçlü bir renge karşılık soğuk bir renk var
ve bu onu öne çıkarıyor.
Bu karakter iki kişiye dayanıyordu.
-Kısmen dayandığı kişi... -Woollcott mu?
Woollcott, evet. Sizin meşhur Algonquin Yuvarlak Masası'ndaki
Alexander Woollcott çiziminiz.
Ama ayrıca Fantasia 2000: Visions of Hope kitabının yazarı
John Culhane'e dayanıyor.
Orada illa ki özel olarak bir WooIIcott karakteri istemedik,
biz de onu John Culhane'e uyarladık
ve kendisi bundan çok memnun oldu.
Şimdi tüm notlarında ve eşyalarında,
kendisine "Uçan John" demeye başladı.
Hikayeyi geliştirirken öncelikle müziğin imgeleri yönlendirmesine izin verdik.
Hikaye, müziğin sunduğu güçlü imgelerden çıktı.
"Bu tıpkı bir şahmerdan sesine benziyor.
"Bu bir arabanın ani fren sesine benziyor."
Sadece bu imgeleri birleştiren değil,
insanIarın birbirIerini sürekIi, bazen farkında bile olmadan
derin bir şekilde etkiledikleri kent hayatının,
özellikle New York'un kent hayatının
nasıl olduğunu vurgulayan bir hikaye yapmak istedik.
Resimli taslakları yapıldıktan sonra
fazla değişikliğe uğramadı.
Bir, iki küçük not vardı
ama genel olarak hiç değişmeden kaldı.
Hikaye gerçekten de olduğu gibi kaldı.
Bu filmi yapmayı seçtiğimizde,
Rhapsody in Blue elbette renk paletini belirledi.
Ama New York şehri de belirledi
çünkü gün, lavanta rengi mavi bir sisle başlıyor.
Bunu şehrin binalarından yansıyan ışıkta görüyorsunuz.
Bu yüzden her şeyi mavi tonlarında yapmanın
iyi bir fikir olduğunu düşündüm.
Bay Hirschfeld, kitabı Harlem'de birçok mavi tonu kullanmaya meyilliydi,
ki bu, seçtiğimiz renklerde
çok etkili oldu.
Renk paletini, onun kitaplarında bulduğum şeyler belirledi.
Haberi olsa da olmasa da etkili oldu.
Bu işe devam etmeden önce bakması için ona yaptıklarımızı
göstermeye gittiğimizde bundan biraz bahsettik.
Şehirde bir mavilik hissi var.
Fikrimiz, soğuk renkler kullanmaktı. Sonra vurgulu renkler olarak,
Duke'un yemek çantası ve çeşitli şeylerde sıcak renkler kullanacaktık,
böylece karakterlerin
gün içinde kullandıkları nesneler göze çarpacaktı.
Renk doğrudan filme uygulanıyor mu?
Aslında bunların hepsi bilgisayarda yapıldı.
Düzenleme planlarını taradılar,
sonra arka plan sanatçıları büyük, düz renk kareleri halinde boyadı
ve çizgiler bunun üzerine çizildi.
Ardından karakterler dijital olarak boyandı.
Siyah çizgi, asıl çizimi gösteriyor.
Genelde çizgilerin rengini falan değiştiririz.
-Olağanüstü. -Evet.
-Artık film yok. Her şey dijital. -Film yok. Doğru.
Hatta bu parçanın tamamı dijital olarak yapıldı.
Elle çizilen animasyon ve düzenleme planları haricinde
ne selüloid film ne de arka planlar var.
Ama ihtiyacım olan renk düzlemlerine ulaşmamın en iyi yolu buydu.
-Merhaba, ben Don. -Merhaba, ben Pixote.
Yine ara kısımlarla ilgili konuşmak için döndük.
New York'ta çektik.
Bu parçada, seyirciyi biraz bilgilendirmek
ve Fantasia'nın geçmişiyle ilgili eğlenmek istedik.
Fantasia'nın ilk gösteriminde belki bir düzine sekans vardı.
Ayrıca hiç beyazperdede görülmemiş
çok, çok daha fazla sekans vardı.
Seyirciyi beyazperdede görülmemiş bazı sekanslarla ilgili
eğlenceli bir şekilde
bilgilendirmek için Bette Midler'ın yardımına başvurduk.
Görsel olarak, aktarması gereken birçok diyalog vardı.
O yüzden gözünüzü meşgul etmek,
rengi değiştirmek ve böylece o, Fantasia'nın geçmişiyle ilgili
bu diyaloğu sunarken,
görsel olarak yine de teşvik edilmenizi
ve bir sonraki sahneye girmeye hazır olmanızı sağlamak istedik.
Gördüğünüz tüm set parçaları ve havada süzülen yelkenler,
çekimin sonunda piyanoyla elde ettiğiniz boşluk hissi
hep set tasarımıyla
ve Pixote, Eric Hansen ve Richard Hollander'ın yaptığı şeyle yaratıldı,
ki bu, oyuncuların
yeşil perdeler önünde konuşmasıyla elde edilen bir boşluk hissi yaratmaktı.
Bu sonuncu küçük kısımda da, müthiş piyanist Yefim Bronfman'ın
gelip oturduğunu ve çalmaya hazırlandığını görüyoruz.
Bu Los Angeles'ta,
Bette Midler'ı çekmeden haftalar önce çekildi.
Merhaba, ben Hendel Butoy,
Shostakovich'in Piyano Konçertosu No. 2. sekansının yönetmeniyim.
Michael Humphries, Piyano Konçertosu No. 2.'nin sanat yönetmeniyim.
Bu parçayı eşsiz kılan şeylerden biri,
modern teknoloji ile CGl imgelerini
çok eski bir hikayeyle, Hans Christian Anderson'un
Kurşun Asker'i ile birleştirmiş olmamız.
O yüzden daha eski renklerle ve eski tarz bir görünümle
eski bir hava elde etmek istedik
ama bunun yanında
yepyeni bir teknoloji de kullanacaktık.
Buna ulaşmamızı sağlayan şeylerden birinin renk olduğunu hatırlıyorum.
Mike, bizimle çalışmaya ilk geldiğinde, sıcak ve soğuk renkler
kullanmak istediğinden ve bunları nereye
-koymak istediğinden bahsetmiştin. -Taslak çizimleri ilk gördüğümde
hikayenin ölümsüz özelliği beni çok heyecanlandırmıştı.
Aklıma hemen eski üstatların resimleri
ve eski üstat sanatçılar geldi.
Dramatik ışıklandırma ve yerleşimiyle Caravaggio aklıma geldi.
Karakterlerin vurgulanması konusunda Rembrandt'ın birkaç eseri bile geldi.
Evet.
Başlangıç noktam buydu.
Balerinin animasyonunu inanılır kılmak için
gerçek bir balerini canlı çektik
ve hareketlerini olabildiğince
gerçekçi kılmak için bunu kılavuz olarak kullandık.
Ayrıca bizi, yaptığı hareketleri görmemiş olsaydık
hiç aklımıza gelmeyecek şeyler yapmaya da teşvik etti.
Buna nasıl bir koreografi yapacağını sorduk,
o da birkaç kez ayrı ayrı dans etti
ve en hoşumuza gidenleri seçtik,
animasyoncular da bunları alıp ilham kaynağı olarak kullandılar.
Renkleri başlangıçta olabildiğince romantik tutmaya çalıştım,
özellikle de kurşun asker ve balerin
ilk tanıştıkları sırada.
Yani renklerde pek dram yoktu,
çoğunlukla yumuşak ve pastel, romantik renkler vardı.
Ama bu, sonradan renkleri değiştirme ve çok daha dramatik kılma
imkanı sundu.
Bence en uç nokta,
kutudaki yaylı kuklanın, kutudan fırlamasıydı ve...
-Evet. -Bu, aksiyon duygusunu
renkle birlikte güçlendirmem için mükemmel bir fırsattı.
O noktada renklerde uç bir değişiklik yaptım
ve bu filmin geri kalanı boyunca yepyeni bir hava oluşturdu.
Herhalde tasarımında en zorlandığımız şey
kutudan fırlayan yaylı kuklaydı.
Kutudan fırlayan yaylı kukla referansları aradık
ama artık bulunmuyorlar.
Çok eski ve modası geçmiş bir oyuncak ve biz...
Kutudan fırlayan yaylı kuklaya karar vermeden önce
birçok tasarım denendi.
Ayrıca animasyonunun yapılması açısından da en zoru o oldu.
Muhtemelen yayı
ve kutuyla etkileşimi yüzündendi.
Zorluklardan biri de... Bu parça boyunca,
sıradan, elle boyanmış iki boyutlu arka planlarımız
ve üç boyutlu CGl karakterlerimiz var.
Bu ikisini birleştirmek çok zordu
ve bence gayet güzel oldu.
Başlangıçtaki niyetlerimden biri, arka planların
son derece üç boyutlu bir özelliğe sahip olmasını sağlamak
ve sonra üç boyutlu karakterleri
biraz daha az üç boyutlu yapmaktı.
Böylece bu ikisini birleştirdiler.
Bence gayet güzel oldu.
Aynı zamanda bunun eski bir hikaye olduğu hissini korumak istiyorduk,
bu yüzden tüm aksesuarlar ve oyuncaklar eski görünüyor.
Yeni cihazlar falan koymadık.
Elbette böcekler çok ürkütücü, etrafta dolanan hamamböcekleri var.
Evet, böcekIer, oradaki hamamböcekleri
bilgisayarla yapıldı.
Sanırım asker, kutudan fırlayan yaylı bebek
ve balerinle birlikte sadece onlar bilgisayarla yapıldı.
Diğer her şey geleneksel el çizimi animasyon ürünüydü.
Bir kez daha, müzik hikayeyi anlatıyor.
Bunun güzel bir örneği de sıçan sekansında vardı.
Başlangıçta, bu fikrin resimli taslaklarını
müziğin yönlendirdiği şekilde yaptık.
Müzik o kısımda biraz daha kasvetli. Pek neşeli değil.
Biraz daha dramatik.
Resimli taslaklarını daha kasvetli bir şekilde yapmıştık.
Ama sonra tüm parçayı izlerken
şöyle hissettik,
"Belki de bütün parça biraz fazla ciddi
"ve kasvetli.
"Belki orada biraz neşeli bir nokta bulup
"eğlenceli bir şey yapmaya çalışmalıyız."
Orada üç... Asıl sıçanlar...
Aslında başlangıçta, ilk sekansta sadece üç sıçan var.
Komedi sahneleri yapıyorlardı. Ama hepsini renkli gördüğümüzde
müziğe uymadığını ve güzel olmadığını fark ettik.
Böylece resimli taslaklara geri dönüp onları yeniden inceledik.
Doğru. Bu, müzikte olmayan bir şeyi
müziğe sıkıştırmaya çalışmanın harika bir örneği.
Balerinin tek ayak üstünde dönüşüne
ya da hareket edişine ve elbisesinin arkasından
sürüklenişine, etrafında dönüşüne bakarsanız,
bu aslında animasyoncunun asıl animasyonunu takip eden bir şey.
Bu, animasyoncuların oraya kendilerinin koyduğu bir şey değil,
yazılım geliştiricilerinin
animasyonu takip eden bir yazılım geliştirmesi
sonucu oluşan bir şeydi.
Bu, örtüşerek özellikle balerinin elbisesinde
animasyonu takip etti.
Balerinin dönüşünün animasyonunu yaptılar,
sonra bilgisayar, ikincil ve örtüşen bir hareket olarak
elbisenin nasıl sürüklendiğini
ve onun etrafında döndüğünü çözdü.
Saç için de aynı şey geçerli. Balerinin saçı da öyle hareket ediyor.
Burada müziğin başlangıçtaki teması
geri geliyor.
O yüzden odaya dönmek için mükemmel bir yer gibi göründü.
Burada da yine bir renk değişikliği olacak.
Burada her yerden daha fazla
uç renkler kullanmak istedin.
Evet, sadece renk açısından değil, ışıklandırma ve gölgeler açısından da.
Karakterlere yansıyan dramatik gölgeler kullandım
ve arka planı karanlıkta bıraktım,
böylece üç karaktere çok iyi odaklanabiliyorsunuz.
Müziğin bize hikayeyi anlattığına dair dersimizi almamızı sağlayan
bir diğer harika örnek,
Anderson'un Kurşun Asker'i,
askerle balerinin şömineye atıldığı ve kutudan fırlayan yaylı kuklanın
geride kaldığı şekilde bitirmesiydi.
Bunun resimli taslaklarını çıkarmaya çalıştık.
Asıl mesele, müziğin bundan biraz daha neşeli olmasıydı.
Sonu şöyle...
Biz de filmi müzikle birlikte izledik
ve bir kez daha ikisi uyumlu değildi.
Biz de bunu değiştirmeye
ve kutudan fırlayan yaylı kuklayı ateşe atmaya,
sonunda askerle balerini birlikte tutmaya karar verdik.
Bir kez daha müzik ve imgeler birbirine cuk oturdu.
Merhaba, ben Don. Yine ara kısımIarIa ilgili konuşmak için döndük.
Bu çekimde, tüm zamanların en müthiş animasyoncularından,
sıradaki sekans olan Carnival of the Animals'ı yöneten
Eric Goldberg görülüyor.
Burada Fantasia 2000'in birçok yönetmenini görüyorsunuz.
Sağda Eric Goldberg, arkasında Hendel Butoy,
solda, masalarda çizim yapan
Paul ve Gaëtan Brizzi'yi görüyorsunuz.
Benim için Fantasia'nın müzik ve resim arasındaki bir işbirliği olduğunu
göstermek önem taşıyordu ve burada sanatçıları
bir sonraki bölümü çizerken ve hazırlanırken görebiliyorsunuz.
Ve harika sanatçı James Earl Jones küçük bir açılış yapıyor.
Bunun insan, hayvan ve doğanın ilişkisine dair
çok ciddi bir sunum olmasını istemiştik
ve elbette sonunda komediye dönüşüyor.
Selam, ben Carnival of the Animals'ın yönetmeni Eric Goldberg.
Merhaba, ben de sanat yönetmeni Susan Goldberg.
Bu sekans için asıl fikir 91 yaşındaki Joe Grant'ten geldi.
Kendisi altın çağda Walt'un sağ koluydu.
Birçok diğer başarısının yanında, Dumbo'yu da o yazmıştı.
Flamingolardan ve yoyolardan oluşan bu çılgın konsepti o buldu.
Ama Disney'de flamingo kısmı için
kendine pay çıkaran 40 kişi falan var.
Bunlara, şöyle diyen Michael Eisner da dahil:
"Hey, flamingo yapmadık."
Çünkü Joe başlangıçta devekuşlarıyla yapmıştı.
"Hadi flamingolarla yapalım" dedi.
Biz de devekuşlarını pembeye boyadık.
Carnival'ı, yapılmış olan
diğer tüm parçalardan farklı kılan şey, tamamen suluboyayla yapmamızdı.
4000 küsur suluboya kağıt kullanıldı.
Kumaş boyası ve Fransız suluboyası birleştirilerek yapıldı.
Her bir flamingo elle boyanıp mürekkeplendirildi.
Bir teknik geliştirerek, mat boyamalar çizdik
ve flamingolar, suluboya kağıdının
üzerinde boyandı,
sonra yarattığımız mat boyamalarla bilgisayarda montajlandı.
Suluboya arka planların üstüne yerleştirildiler.
Onlara tezat arka plan renkleri yapmaya karar verdik.
O yüzden pembe flamingolar çoğunlukta olduğunda
arka plan yeşil.
Turuncu flamingolar çoğunlukta olduğunda ise,
arka plan sarı.
Durağan hiçbir şey istemedik.
Kare boyunca o suluboya hissini vermek için
hep hafif dalgalı bir şey yapmak istedik.
Bunu özellikle su yüzeylerinde görebilirsiniz.
Bu benim, Hawaii gömleği tarzında sanat yönetmenliği versiyonum.
Çok canlı.
-Merhaba, biz Don ve Pixote. -Geri döndük.
Bunlar Sihirbazın Çırağı'nın sunumuna bolca enerji getiren
sihirbazlar Penn ve Teller.
ve stüdyonun harika bir hikaye sanatçısı olan Kirk Hanson'ın
burada gördüğünüz birçok materyali bulmuş olması.
Penn ve Teller sunacakları ara kısmın fikrini
görmek için ilk kez geldiklerinde,
Kirk'ün bulduğu şeyi çok beğendiler.
Biz de bu fikri geliştirmeye
ve akıllarına gelen sihir numaralarını rötuşlamaya yardım ettik.
Ayrıca şu an konuşan Penn'e özenle hazırlanmış
bir peruk taktık.
Böylece sahnenin sonunda saçını kesebilecek
ve bir espriyle bitirebilecektik.
Penn ve Teller'ın olduğu bu kısmın bir diğer ilginç yanı da,
hiçbir kesinti olmadan yapılmasıydı.
Hiçbir yerde durup baştan başlamadan aralıksız olarak sahneyi tamamladılar.
Bunu tek çekimde yapmak onlar için de önemliydi
çünkü gerçekten sihir yapabilmeleri için onlara özel efektlerle
yardım etmememiz gerektiğini düşünüyorlardı.
Yani şapkadan tavşan çıkarırken ve Penn'in at kuyruğunu
ya da elini keserken, tüm bunlar sahne üzerinde yapıldı.
Bunu muhtemelen dokuz, on tekrarda yaptık.
Birçok kez denediler
ve sonunda baştan sona aralıksız, harika bir enerjisi olan
bir tane çektik.
Sihirbazın Çırağı'nı sunmakta harika bir iş çıkardılar.
Görsel olarak, bu yelkenleri her yerde,
her boyutta, her şekilde tasarlayabildiğimiz için,
onları geriye atıp çok sade bir renkle aydınlatmaya karar verdik,
böylece bu sahnede olanlara
hiçbir şekilde müdahale etmeyeceklerdi.
Ben Roy Disney. Sihirbazın Çırağı,
1940'taki ilk çıkan Fantasia'da yayınlanıp da
Fantasia 2000'e koyduğumuz
tek bölümdü.
Aslında bütün Fantasia fikrinin başlangıcıydı
çünkü yapılan ve sonra konser filmi, yani Fantasia olarak genişletilen
ilk bölüm oydu.
Yıllarsonra True-Life Adventure filmlerinde senelerce birlikte çalıştığım
James Algar tarafından yönetilmişti.
Animasyonu büyük ölçüde Freddy Moore ve stüdyodaki
en iyi animasyonculardan birçoğu tarafından yapılmıştı.
Freddy, Miki'yi bu özel gösteri için
yeniden tasarlamak üzere çok çalışmıştı
ve bu 1938 ya da 1939'dan itibaren
tanıyıp sevdiğimiz Miki'nin ilk gösterilişiydi.
Bunu yeniden koymamızın nedeni, harika bir tasarım ve müzik parçası
ve genel olarak ortaya çıkarılan en iyi sanat ürünü olmasıydı.
Bugün de, 60 yıl önce olduğu gibi
bir hikaye anlatımı parçası olarak göze çarpıyor.
Merhaba dostum.
Selam Miki. Seni ağırlamak güzel. Biz de senin parçanı tanıtıyorduk.
Evet! Vay be, harika görünmüyor muyum?
Evet. Muhteşem görünüyorsun.
Ayakkabılarımı beğendin mi?
Küçük, kahverengi ayakkabılar. Çok hoşlardı.
Onlar Brave Little Tailor'dan kalmıştı.
-Ha, öyle... Evet, evet. -Beğendin mi? Evet.
-Tevekkeli tanıdık geldiler. -Hala da ayağıma uyuyorlar. Evet.
-Hiç büyümedin, değil mi? -Pek değil.
Freddie beni ne güzel yeniden tasarlamış, değil mi?
Evet, çizilmesi kolay görünüyorsun.
Çizilmem kolaydır.
Bence bunun en büyük sebebi buydu.
En güzel olanı söyleyeyim mi? Biraz kilo alırsan silinebiliyor.
-Evet. -Hiç sorun değil.
Keşke bu benim için de geçerli olsaydı.
Evet, insanların denememesi daha iyi. Aşındırıyor.
Evet, eminim öyledir. Eminim.
-Şuna bak. -Bu şapka...
Şapkayı beğendin mi? Harika, değil mi?
O şey, kullanılmış keçe denen bir malzemeden yapıldı.
-Sahi mi? -Kullanılmış keçe.
Ara sıra parlamasının nedeni bu muydu?
Ve kaşındırıyordu! O şey özellikle kulakları çok kaşındırıyordu.
-Sahi mi? -Kulakların etrafını.
Bu...
Ama burada çok iyi bir iş çıkardın.
Senin için yeni bir roldü
çünkü hiç repliğin yoktu.
Evet.
Tuhaf geldi mi? Bu zor geldi mi, mesela...
1928 ve 1929'ları düşünürsek, o zamanlar
sessiz filmler yapıyorduk
ve her zamankinden çok vücut dili kullanmam gerekiyordu.
Evet, evet.
Elbette o dönemlerde seni hep Walt seslendirirdi
ama onun bile o açıdan pek yardımı dokunamazdı.
-Biliyorum. -Genelde kendi başınaydın.
Kolay değildi.
-Şuna bak. -Evet.
-Şarkı söyleyebilirdim. -Evet, sahiden...
Doğru. Şarkı söyleyebilirdin. Ama sana izin vermediler.
Çok yazık.
Karım merdivenlerde yaptığın bu küçük dansa bayılıyor.
O pelerini tutup dans ederek merdivenlerden inişini
her gördüğünde kahkahalara boğuluyor.
Çekim hatalarını göstermediklerine sevindim.
Birkaç kez adımımı kaçırdım, tökezledim.
-Düştün mü? Yaralandın mı? -Evet.
Yani hayır. Ama tökezledim. Şuna bak.
Bunu kaç tekrarda çektiniz?
Sanırım merdivenlerde dans edişimi 46 kez çektik.
-Hadi canım. -Evet.
Her şeyi doğru yapıyor ama bir şeyi atlıyorsun.
Müziğin ritmini kaçırıyorsun herhalde.
Set görevlilerinden biri arkada bir şey düşürüyor
ve "Hayır, hayır" falan oluyor. Konsantrasyonun bozuluyor.
Ya da ışıklandırma yanlış oluyor.
O günlerde ışıklandırmada çok sorun yaşanıyordu.
Bu çok zordu, buna proses fotoğrafçılığı deniyor,
kendi içinden çıkıp uçuyorsun.
Evet, bu kendi içinden çıkma kısmını yapmak zor.
-Kesinlikle. -Evet. Evet.
Ama güzeldi. O süzülen yıldızlar için
ne gibi efektler kullandılar?
Hiç... Büyük ışıklar, değil mi?
-Hiç yaralanmadın mı? -Kocaman ark lambaları kullandık.
Bunları direklerin üstüne koymuşlardı ve hızla yanımdan geçirdiler.
O şeyler çok sıcaktı.
Eminim. Şu yanından geçene bir bak,
bir de şuna.
Bu bir hata olabilirmiş gibi görünüyor.
Evet, bazen hataIarı da filmde bıraktık.
-Evet, iyi bir plan. -Parmaklara bak. Gördün mü?
-Güzeldi. -Evet, güzeldi.
Bunu daha sonra The Mickey Mouse CluB'ın açılışında kullandım.
Rüya bir dilektir
Kalbin...
O sahneyi hatırlıyorum. Evet, eIbette.
-Şuna bak. -Buralarda hiç ıslandın mı?
Hem de nasıl! O kırmızı pelerinden giymiş 16 dublörümüz vardı.
-Islanıp duruyorlardı. -Evet, eminim.
Ama hiç belli olmuyor.
-Çok zordu, çok. -Birazdan suya düştüğün
bir sahne var, kesin ıslanmışsındır.
-Bak, işte burada. -Ama bak, pelerin kuru kalıyor.
Kuru olamaz, doğrudan suya giriyor.
Evet, ama baksana, çıkıyorum...
-Ama üstünü çok sık değiştirmişsindir. -Evet.
-Evet, evet. Evet. -Birçok dublör vardı.
-Burada suyun içinde yürüyorum. -Hala kurusun. İnanılmaz.
James Algar'ı kenarda kocaman sandalyesinde otururken görmeliydin.
"Daha hızIı Miki, daha hızIı!
"Süpürge seni alıp suda savuracak."
-Aynen de öyle oldu. -Kesin birçok çekimde kaçırmışsındır.
Bir keresinde su tankını kaçırdım.
-Süpürge de farklı. -Farklı bir mekan.
Çünkü farklı koşuyor.
Herhalde bir sürü süpürge dublörü vardı.
Çok süpürge dublörü vardı. Elbette bu animasyondu.
Bir süpürgeye gerçekten vurmam.
Evet, bu... Evet.
-O konuda çok dikkatliydim. -Dikkatli bakılınca
-gerçekten yapmadığın anlaşılıyor. -Kesinlikle.
Sadece yeniden sete girdim.
Bu birinci setteydi.
1940'ta tek setimiz oydu.
Evet, hem orkestra hem çekim setimizdi.
Doğru. Doğru. Çocukluğumdan hatırlıyorum.
-Senin çocukluğunu hatırlıyorum. -Evet.
-Harika bir ufaklıktın. -Evet, yürümeme izin...
Daha küçüktüm.
-Daha kısaydın. -Evet.
Aslında senin kadar falandım.
Evet ama kulakların benimkiler kadar büyük değildi.
-Doğru. Doğru. -Memnun değil misin?
Onlar seninkilere benzemediği için mutluyum.
Kapıyı açıyorum, orada büyük bir ışık var.
Farklı bir çekim, farklı bir açı, farklı bir ortam.
O dönemlerde sektörde kaç süpürge vardı?
Yüzlerce olmalı.
Sektördeki tüm süpürgeleri getirttik.
Şeyi aramamız... Söylemek istemiyorum.
Warner Bros.'u arayıp birkaç süpürgelerini istedik.
-Sahi mi? Yüz kızartıcı. -Süpürgelerimiz biraz azdı.
Yüz kızartıcıydı.
-Chuck Jones yardım etmiştir. -Biraz.
Bu çok zor bir çekim. Silüetleri görüyor musun?
Ama çekimde hiç süpürge yok. İşte oradalar.
-Diğer süpürgeler nereden çıktı? -Evet ama fazlası var.
Set de herhalde... Bu sette suyun derinliği ne kadardı?
Derinlik iki buçuk metre kadardı.
-Kocaman bir set. -Evet, suyla doldurmamız gerekti.
-Evet, evet. -İşte zor kısım.
Girdap yapmak çok zordu.
Eminim öyledir. Süpürgeler de...
Suyun altında yürümek için kurşun ağırlık takmış olmalılar.
Birçoğu suyun altına girmedi.
Sahi mi?
Ne kadar para verirsek verelim,
"Suyun altına girmeyiz" dediler.
Bunu nasıl yaptığını anlat.
Sayfaların üstünde otururken onları nasıl çevirdiğini anlat.
bu kitap mantardan yapılmıştı.
Başka açılardan baktığınızda,
sayfalarda yazılar olmadığını fark edersiniz.
-Haklısın. -O da mantar. İlave bir şey.
Biliyor musun Roy, hiç dublör kullanmadım.
-Hadi canım. -Bunların hepsini ben yaptım.
Gerçekten... Birkaç kez yaralanmışsındır.
Birkaç kez. Ama daha genç ve zindeydim,
-anlıyor musun? -Evet. Evet.
Beğendiğine sevindim.
-Şükürler olsun. -Yeniden hoş geldin.
-Büyüyü de hemen söyleyiverdi. -Hem de nasıl!
-Ezbere biliyordu. -Evet. Evet.
Bunu hep kılık değiştirmiş Walt...
-Yapabilirdi. -...olarak düşünmüşümdür.
Bu tip şeyleri
-çok, çok iyi yapabilirdi. -Kolayca.
Burada kendini çok aptal hissetmiş olmalısın.
Kendimi çok bayağı hissettim.
-Gerçekten, gerçekten. Bak... -Berbat hissettim. Baksana.
Şapkan için üzgünüm dostum. Al hadi.
Walt bir sebepten ötürü birine kızdığı zaman
kaşlarını kaldırmasıyla ünlüydü.
Gördün mü? Gördün mü?
Miki? Miki? Tık, tık, tık.
Kim o?
-Merhaba Miki. -Merhaba Minnie.
-Merhaba Roy. Nasılsın? -Çok iyiyim. Sen?
-Patty nasıl? -İyi.
Çok sevindim. Öğle yemeğine gitmeye hazır mısınız?
-Hem de nasıl! -Evet, bunu bitirmek üzereyiz.
Alfo's'a gidelim mi?
-Olur. -Evet.
-Hadi beyler. Gidelim. -Ben çizburger istiyorum.
Hep çizburger istiyorsun zaten.
Merhaba, ben Don. Yine ara kısımIarIa ilgili konuşmak için döndük.
Fantasia'nın orujinal sürümü
ve Fantasia 2000 arasında görsel olarak
bir bağlantı kurmak istedik. O yüzden Miki Fare'nin
yukarı koşup Stokowski ile el sıkıştığı, sonra sahneden indiği
bu kIasik sahnede,
aynı çekim içerisinde James Levine'e merhaba diyor.
Bu, eski ile yeniyi birleştirmenin görsel bir yoluydu.
Miki'nin sahneden inip Levine'in klapalarını düzeltmeye geldiği kısımda
aslında bir sahne görevlisi gelip
Levine'in klapalarını
ve papyonunu düzeltti.
Sonra animasyoncu Andreas Deja devreye girerek
Miki'nin animasyon ellerini, görevlinin ellerinin üzerine yerleştirdi.
Bu çekimin bir diğer yıldızı da James Levine.
Başlarda merak etmiştim, "Nasıl bir sunucu olacak?
"Muhteşem bir orkestra şefi ama ekranda nasıl görünecek?"
Sonuçta en sevdiğim sunuculardan biri oldu
çünkü çok samimi
ve bir yandan Miki tarafından böIünürken,
diğer yandan bu sunumu aşmak için çabalıyor. Müthiş bir iş çıkardı.
tam yeşil perdenin merkezinde olması için
sahne zemininin 9 metre üzerinde, büyük bir platformda olmasına rağmen.
Bunu çok doğal ve harika bir biçimde yaptı.
Ben Pomp and Circumstance'in yönetmeni Francis Glebas.
-Yanımda ise... -Dan Cooper,
Pomp and Circumstance'in sanat yönetmeniyim.
Bu filmde çok eğlenmek istedik.
Klasik karakterlerimizden birini kullanmak için bir fırsattı.
bize doğru gelen bu hayvanları çekmek için
tüm dünyayı dolaştığımızı göstermek istedik.
Bu filmde yapmak istediğimiz şeylerden biri,
Donald'a özgü, yani karikatürize edilmiş
bir dünya yaratmak ama yine de o epik eski dünyayı
hissettirecek kadar gerçekçiliği korumaktı.
Film boyunca
su birikintilerinin silüet şekillerinde
ve çeşitli yerlerde kullandığımız birçok gizli ördek şekli var.
Bunun için çok gayret ettik.
Aslında her fırsatta Nuh'un gemisinin şeklinin,
kıç kısmının, tercihen bir ördeğin poposunu
andırmasını sağladık.
Amacımız bir şey gizlemek değil,
her şey aynı tarz bir dünyaya ait gibi gelsin diye
bir tasarım birliği sağlamaktı.
Ama aynı zamanda eğlenceli kılmaktı.
Kesinlikle.
-Eğlenceli bir dünya bu. -Aynen öyle.
O yüzden Nuh'u hep sadece arkadan
ya da onun ayaklarını görüyoruz.
Çok önemli ve çok tartışılan bir konu,
yüzünü gösterip göstermeyeceğimizdi.
Sen, Roy ve Don, Nuh'un yüzünü göstermemekle
harika bir karar aldınız. İşin doğrusu, Donald'ın evini
garip bir şekilde yumurtaya benzetebilirsiniz.
Yumurta gibi. Yumurta şeklinde.
-Çok haklısın. -Kasıtlı olarak öyle yapıldı.
Aslında etrafındaki bitkilerle kuluçkadaki bir yumurta gibi.
Donald çok geleneksel bir animasyon stiliyle yapıldı.
Yaklaşık olarak 1940'ların Donald ve Daisy
tasarımlarına geri döndük.
O döneme ait çok klasik, çok gerçekçi, eğlenceli
ve hayata geçirilebilir bir havası vardı.
Bu da o dönemin klasik karakterlerinin üst düzey tasarımından kaynaklanıyor.
Donald'a, tüm bu hayvanları Nuh'un gemisine toplama rolünün
verilmesi çok komik bir fikir
çünkü tüm hayvanlar ona binbir zorluk çıkarıyorlar.
Bu da Donald'ın kişiliğini, o asabiyetini ve fevriliğini
ifade etmesi için harika bir araçtı.
Filmin ilerleyen kısımlarında Donald'ın iki ördeğin yanına
tik koyması en komik esprilerden biriydi.
Bu da akla şöyle doğaötesi bir soru getiriyor, "Peki Donald nedir?"
Burada çok beğendiğim birçok espri var.
Mitolojik hayvanlar hoşuma gidiyor,
ki bence görünmeleri gerçekten hoş oldu.
Burada poposuna kirpi batırması da çok güzel bir espri.
Yapmaya çalıştığımız şeylerden biri de bir boyut hissi yakalamaktı.
Her şey, diğerlerinden daha büyük olmalıydı.
dev gibi gemi de, şu muazzam
öbek öbek hayvanları küçücük gösterdi.
Bunların içinde ise iki ördeğin küçük bir öyküsü var
ve onların aşk hikayesi tüm bunlardan daha büyük.
Burada keyifli şeylerden biri,
bunun, müziğin büyük önem taşıdığı
Fantasia olduğunun farkında olsak da
aslında sessiz bir film olmasıydı.
O yüzden hikayeyi sadece resimler kullanarak anlatmanın
bir yolunu bulmak zorundaydık. Ve bu çok zordu.
Mesela Donald, Daisy'yi özlediğinde,
onu sadece denize boş gözlerle baktırmadan
seyirciye neler olduğunu nasıl belli edecektik?
Bir ördeğin hüznünü çağrıştırmak.
ve daha derin bir duygusal yankı eklemek istedik.
Hem komedi hem duygusallık amaçlıyorduk.
Ve yine bir kuralımız vardı.
Filmi komikleştirmek istediğinde,
Donald'ı ez.
Görünüm için, atmosfer ve renk açısından
kasıtlı olarak biraz daha
klasik Disney görünümüne sahip, biraz daha 40'ları andıran
bir şey yapmayı denedik,
hem o dönemin illüstrasyonu,
hem de animasyon ve arka plan resimleri açısından.
Ve düzenleme şefimiz Mitchell Bernal da
filmimizin tüm kompozisyonlarını ve sinematografisini
tasarlamakta müthiş bir iş çıkardı.
Hatta
çok ciddileşmeye başladığımızda bile
Mitchell Bernal buna izin vermedi.
Komediyi korudu.
Güneş gözlüklü, çok havalı penguenler.
-Evet. -Kaçırılmayacak bir nokta.
Yaptığın yansıyan ışıklara bayılıyorum.
Evet. Arka plan şefimiz Dean Gordon
ekibimizin geri kalanıyla, arka planlarda
-çok, çok iyi bir iş çıkardı. -Ve küvet sahnesi geliyor.
Suların bu kadar çabuk çekildiğini sanmıyorum.
Merhaba millet. Ben geldim!
Merhaba. Donald? Donald'ı kim davet etti?
Davet ettiğin için sağ ol Danny.
-Merhaba Donald... -Donald'a haber mi verdin?
Selam arkadaşlar, beni gördüğünüze sevinmediniz mi?
-Ne dedi? -Tabii ki çok...
Seni gördüğümüze sevindik Donald.
Dan, kimsenin onu anlayamayacağını biliyorsun.
-Ne yapacağız? -Bana bırak.
Donald, biz de izleyicilere
bunun ne karmaşık ve özen isteyen bir süreç olduğunu...
Kimin umurunda? Nerede benim şarkım?
-Şarkı mı? -Benim şarkım!
Filmde şarkı söyleyebileceğime söz vermiştiniz.
Ne yaptık?
Biz... Şey, bu hayvanlarla çalışırsa filmde bir şarkı söyleyebileceğine
söz vermiştim.
Aptal hayvanlar.
-Dan... -Nerede benim şarkım?
Donald, bu Fantasia. Klasik müzikten oluşuyor.
Ne diyalog var, ne şarkı.
Ne? Şarkı yok mu? Şarkı söylemek yok mu?
Bu da ne demek oluyor?
Donald, filin önünde kendini kaybetme.
Donald, yanında bütün hayvanları getirdin mi?
Oyuncuların buluşacağını sanıyordum.
Donald, hayır, bu bir sesli yorum.
Filmimizi yaparken yaşadıklarımızı anlatıyoruz,
yeniden canlandırmıyoruz.
Başım dertte mi?
Bu bir... Sağanak yağmur mu?
Susun millet, mikrofona su sıçratmayı kesin.
Şu gergedanı piyanodan uzaklaştırın!
Bir piyano almanız gerekecek.
Affedersiniz sayın dinleyiciler, galiba bu sesli yorumlar
planladığımız gibi gelişmedi.
Ayaklarım ıslanıyor! Çıkarın şu kirpiyi buradan!
Yüce Nuh! Bütün odayı su basıyor!
Gemiyi nereye park ettiğimizi hatırlayan var mı?
-Merhaba, ben Don. -Ben Pixote.
Yine ara kısımlarla ilgili konuşmak için döndük.
Fantasia 2000 ilerledikçe,
gerçek orkestrayı daha az görüyor ve daha hayali bir dünyaya giriyoruz.
Levine'in tamamen silüetlerden ve gölgelerden oluşan
bir orkestranın enstrümanlarını yönettiğini görüyoruz.
Orkestranın hala orada olduğu hissini vermek için,
gölgeleri boyadık, üst üste bindirdik,
kısım kısım yelkenlerin üzerine koyduk.
Ben Firebird'ün yönetmeni Paul Brizzi.
Ben Gaëtan Brizzi, ben de Firebird'ün yönetmeniyim.
Ben Firebird'ün sanat yönetmeni Carl Jones.
Konseptin ölüm ve yeniden doğum olduğunu öğrendiğimizde,
bir insanın bunu düşündüğünde aklına gelen
tüm klişeleri yapmak istemediğimize
hemen karar verdik.
Ayrıca konsept için şiirsel bir ifade bulmak istedik.
Aklımıza sembolist bir film yapma,
konsept için semboller kullanma fikri geldi.
Çoğunlukla Art Nouveau tarzından ilham aldık.
Bu, geçen yüzyılın sonunda başlayıp 20'inci yüzyılın ilk yıllarına sarkan
sanat tarihindeki kısa süreli bir akımdı.
Her şey, hayat, suyla başlar.
ve birkaç kitap ile referans buldum.
Art Nouveau'yu güçlü bir referans olarak
kullandığımıza değindin. Bence bu karakter için geçerliydi.
Arka plan ve çevre açısından,
tarihteki benzer bir döneme rastlayan sembolist sanat kullanıldı.
1 . Dünya Savaşı dönemine kadar sürdü.
Rüyalarla ilgilenen ve hayalperest özelliğe sahip bir sanattı.
"tarzda bir şey."
Periyi oluştururken, elbette çok güzel olması gerekiyordu.
Ama bildiğimiz periler ya da cinler gibi olmasını istemedik.
Amacımız bir insan şekli, bir kadın karakter yapmak
ama bunu yaparken, Art Nouveau referansını kullanarak
ona bir tensel çekicilik katmaktı.
Bir çocuğun masumiyetine, ama aynı zamanda
seksi saçlarıyla bir tanrıçanın güzelliğine sahip olacaktı.
Ama vücudu
arka planla temas halinde olmalı
ve bütünleşmeliydi.
Genel olarak çok zor bir karakterdi,
konsept içinde ne olduğu açısından bile.
Çünkü çoğu zaman, içinde bulunduğu çevrenin parçası oluyor.
Su perisi, çimen perisi, ışık perisi.
Kül zerreleri halindeyken ise nötr peri diyorduk.
Tüm bu şekillerde,
kullandığım ana unsurlardan biri renklerdi.
Çünkü başlangıçta doğarken, sudan doğuyor.
Yani aslında sudan yapılma. Soğuk mavi tonlarında.
Çimen perisiyken yeşil renkli,
tüm parçacıkları ve kelebeklerle.
Aslında ateş kuşuna yaklaştıkça,
kendi renk kimliğini kaybediyor.
Birçok insana göstereceğimiz anı bekliyorduk.
Herkesin yerinden sıçraması gerekiyordu, sıçradılar da.
Şimdi yeşili, griyi atıp kırmızıya doğru gidiyoruz.
Evet, şu ana dek soğuk renk tonları hakimdi,
yeşiller bile son derece soğuktu.
Ama ateş kuşunun uyanışıyla, dediğin gibi
bu daha kırmızı renk paletine geçiyoruz.
Filmin kötü karakteri ateş kuşuna gelirsek,
onunla ilgili çok tartıştık.
Kötü bir karakter ama deyim yerindeyse asil bir kötülüğü var.
Ona karanlığın prensi,
yıkım gücü derdik.
Çünkü ateş kuşu aynı zamanda, doğanın tahmin edilemez yanını
temsil ediyor. O yüzden çok güçlü olması gerektiğini
ifade etmek için de çok çabaladık.
Burada da biraz Art Nouveau referansı kullandık.
Ayrıca bu karakterler deyim yerindeyse çok dokulu,
bolca doku barındırıyorlar. Ateş kuşunu yaratmak da
bir başka zorluktu, hatırladınız mı?
Evet, doku bu böIümün büyük bir parçasıydı.
Tek bir baskın öğeyi en aza indirmeye çalıştık
ama bölümün içinde, bir karakterin ölçeğini
ortaya koymak açısından da doku çok önemliydi.
Lav yaratığı yanardağdan çıkarken,
efekt departmanı, Dave Bossert'la birlikte
bedene siyah lav kabuğu efekti vermeyi çok iyi başardı.
Bunun ölçek açısından da çok yardımı oldu.
Firebird parçası için ölçek daima çok önemli oldu.
Saçından çıkan o çok küçük parçacıklar
ve en baştaki büyük dağın gösterilişi
göz önüne alındığında anlıyoruz ki
Firebird'de ölçek herşey.
Birden her şey çok yavaş ve dramatik bir hal alıyor.
Bu uzun kaydırmalı çekim, yanardağın etrafındaki her şeyin
yok olduğunu göstermek için iyi bir andı.
1980'de gerçekten patlamış olan Saint Helens Dağı'na bir gezi düzenledik
ve dağdaki yıkımı, külleri, ağaçların halini gördük.
Ağaçların hepsinin devrildiğini ve yerde kibrit gibi
yattıklarını hatırlıyorum.
Buradaki elk, doğanın gücünü
ve geri gelmekte olan umudu simgeliyor.
-O her şeyi bilen kişi. -Evet.
Her şeyi biliyor gibi görünüyor. Bunun olacağını,
gerçekleşeceğini bildiğini gösterir gibi duruyor.
Filmin ortasındaki öIümün ardından,
o hala burada.
Sonunda her şey yeniden güzelleşip güçlendiğinde
o hala ölümsüz bir varlık gibi burada olacak.
O daha ziyade mistik bir figür. Doğanın kendisi olmaktan ziyade,
doğanın ruhu.
O yüzden o hariç her şey öldüğünde bunu sorgulamıyoruz,
çünkü o külleri görünce her şeyin öldüğünü anlıyoruz.
Onu küllerinden uyandırmak için geri gelen de o.
Bu karakterin gücü burada yatıyor. Bence o bir ilham kaynağı.
Bunca yıkımın aslında yaratıcı sürecin
bir parçası olduğunu da biliyor.
Evet. Evet.
Perideki travmayı da göstermek istedik.
Bence karakterlerin gözlerindeki bakış
her zaman için harika bir vurguydu çünkü birbirleriyle
ancak o şekilde temas kuruyorlardı.
Diyalog açısından sessiz bir parça olduğu için
gözleriyle konuşmak zorundaydılar.
Aralarında çok ince ve hassas bir iletişim kurdukları
bir bakış var.
Elk'in gözleriyle şöyle dediğini açıkça göstermek istedik,
"Hadi, başarabilirsin. Başarabileceğinden eminim.
"Sana yardım edeceğim."
Orada tek bir müzik notası var.
Çok sessiz bir an
ama bir bakıma yine filmin başını anımsattık.
Müzik elbette film boyunca bize ilham verdi.
Neredeyse kare kare müziği izlediğimizi
-söyleyebilirim. -Müzik çok güzeldi,
müziğin uğruna yapıldığı sahne, bu büyük yeniden doğum için
kusursuzdu.
Buradan itibaren filmin sonuna dek müzikte bir kreşendo olacak.
Müzik bizim için bir anlatıcı gibi
ve bence görsel öğeler müzikle tamamen uyum içinde olmalı
çünkü sahip olduğumuz tek dayanak bu.
Diyaloğumuz yok, anlatımımız yok.
KarakterIerimize ses veren, aslında müzik.
Paul ve ben, müzikte olan her şeye
özel olarak hitap etmek istedik.
Fiziksel büyümeyle birlikte,
renk şemasında da bir büyüme görüyoruz, palet genişliyor.
Daha zengin mavilere geçiyor, sarı tonlarını sokup
sahneyi genel olarak ısıtıyor ve kendimizi birazdan gelecek
güçlü renklere hazırlıyoruz.
Bu sekansın tamamı, özel efektler şefi Dave Bossert'ın
gözetimi altında muhteşem bir şekilde yapıldı,
çünkü bunun ne kadar güzel olması gerektiğine dair
birçok toplantı ve tartışma yapmıştık. Ama güzel olmakla kalmadı,
ayrıca çok enerjik, güçlü ve etkili.
Bizim peri dediğimiz karakterin muhteşem animasyonu da
Tony de Rosa tarafından yapıldı.
Animasyoncular müthiş bir iş çıkardılar
çünkü animasyon açısından özel bir parçaydı.
Genelde diğer filmlerde gördüğümüz
oyuncu karakterlerden biraz farklıydı.
Ama fiImin semboIizminden ötürü,
çok duygusal bir tepki almak, bizim için...
Başarı, gördüklerinizin ve duyduklarınızın
doğru şekilde birleşiminden çıkacaktı.
ruhunuza ve kalbinize hitap eden bir şey elde etmek için
daima bu parametrelerin her birinde % 100 duyguyu yakalamaya
çalışmalıyız.
Fantasia 2000'i yaparken çok eğlendik.
Zaten Roy Disney tarafından bu filme katkıda bulunmamın
rica edilmesi bir onurdu. Çocukken
Fantasia'nın orijinal sürümünü izlediğimde
bana rüya gibi bir film olarak gelmişti
çünkü müziği, çizim yapmayı, sanatı her zaman severdim.
Kariyerinizde yıllarca iIerIedikten sonra,
bir gün Roy Disney'in arayıp
bu filmin bir parçası olmanızı istemesi çok heyecan vericiydi.
Sadece o değil, birlikte çalıştığım sanatçılarla
çalışma imkanı bulmak da öyle.
Ayrıca bu sekansları sunarken harika oyuncu ve müzisyenlerin
seslerini ve yeteneklerini ödünç vermeleri de
mutluluk vericiydi.
Fantasia benim en sevdiğim Disney filmi.
Yeniden bunun bir parçası olmak mükemmeldi.
Sadece bir sekansta çalışabilmek değil,
canlı aksiyonda da çalışma teklifi almak
ve Fantasia gibi tarihi bir esere imzamızı atmak
kelimelerle ifade edilemeyecek büyüklükte bir duygu.
Fantasia'nın bir versiyonu olan Fantasia 2000'de
çalışmanın en harika yanlarından biri,
animasyon sanatını keşfetmeyi ve ilerletmeyi
sürdürme imkanı yakalamamız.
ister geleneksel olsun, bunun bir formatı, bir kesişme noktası var.
Bunu stüdyoda,
hayatımızın bu döneminde yapmak harikaydı.
Fantasia'nın tamamıyla ilgili harika olan şey,
sanatçılara harika bir klasik müzik parçası verilmesi
ve gidip hayal etmelerinin, hikayeyi müzikle anlatmalarının
ve bunun için fikirler bulmalarının söylenmesiydi.
Hayal gücümüzün, müziğin söylediği yere gitmesine
izin veren bir şey tasarlamayı başardık.
Bir filmde bir kapı açıyor ve bir hikayenin içine giriyorsunuz,
çıktıktan sonra başka bir kapı açıyor,
başka bir hikayenin, tarzın, farklı bir duygunun içine giriyorsunuz.
Burada ağladıktan sonra gülüyor, korktuktan sonra mutlu oluyorsunuz.
Gerçekten bir animasyon festivali.
Ayrıca büyük sanatçıların kendilerini ifade etmeleri
ve seyirciyle bağ kurmaları için bir fırsat.
Daha fazlasını keşfetme imkanına sahip olmak güzel,
özellikle de benim gibi kısa filmlerin güçlü destekçileri için.
Bence 10, 1 5 dakikaIık bir kısa fiImde,
uzun metrajlı bir filmdekinden daha cesur fikirler geliştirebiliriz.
Fantasia da harika bir deneyim.
Bu nedenle, halkın Fantasia'ya böyle iyi tepki verdiğine seviniyorum.
Fantasia formatının en güzel yanlarından biri,
uluslararası olması.
Ne yaparsanız yapın insanlar anlayacaktır.
Genel olarak animasyonla müziğin
birleşmesinin en güzel yanı, eğer başarılıysa
herkes için son derece evrensel olmasıdır.
Herkes anlar ve ondan bir şey çıkarır.
Filmde çalışan herkes için
bunu hayata geçirebilmek büyük bir mutluluk ve keyifti.
Muhteşem bir işbirliğiydi
çünkü birbirimizin yetenek sınırlarına saygı gösterdik.
Fantasia 2000'le ilgili en iyi deneyimlerden biri
film bittikten aylar sonra gerçekleşti.
Hep birlikte sinemaya gittik.
Tüm yönetmenler, yapımcı Don Ernst ve Roy
filmi görmeye gittik ve önümüzde...
"Çocuklar filme kilitlenecekler mi? Gördüklerini beğenecekler mi?"
diye düşündüm.
Bunun ailelere, özellikle filmi izleyen yüzlerce okul çocuğuna,
normal bir filmde yapamayacakları bir şeyi yapma,
beyazperdede müthiş bir klasik müzikle
müthiş bir sanatın birleşimini
keyifle izleme imkanı verdiğini
fark ediyorsunuz.
Bir sinemanın arka koltuğunda oturup fal taşı gibi açılmış gözlerle
filmi izleyen çocukları görebilmek
hayatımın en güzel deneyimlerinden biriydi.
Umarım bundan 30, 40 yıl sonra
burada hepimizin keyifle izleyeceği Fantasia'lar yaparlar.
Kamerayı bana çevirin. Kamerayı bana çevirin lütfen.
Kimse yok mu? Merhaba? Merhaba?
Biri beni eve bırakabilir mi?